19 grudnia:
"20 grudnia...-znienawidzona rocznica. To już
siedem lat jak Ciebie przy mnie nie ma.. Pamiętam kiedy przez pierwszy rok nie potrafiłam sie odnaleźć, nienawidziłam domu, szłam do pokoju z nadzieją, że leżysz jednak na łóżku, że siedzisz jednak w kuchni, że to wszystko nie jest prawdą... ale teraz mija 7 lat
a Ty wciąż nie wróciłeś...
Dziś czuję pustkę i przeszywający mnie ból, dreszcz, o to co będzie się działo jutro wewnątrz mnie.... Pomóż mi proszę przejść przez ten dzień bez tak cholernego bólu, łez i niemocy... Znów będę wyć do pustych ścian w nadzieji, że mnie usłyszysz.
Własciwie to dlaczego już do mnie nie przychodzisz? Obiecałeś, że przyjdziesz, że nie zostawisz mnie tu samej, a Ciebie wciąż nie ma..."
Dziś już po świętach tak naprawdę... Mineły tak jak zawsze, udawanie życzliwości przy stole, odbębnienie byle jakich życzeń, podzielenie się opłatkiem, zjedzenie różnych rzeczy, prezenty, potem siedziałam i wyłam do poduszki.....
Potem pasterka. Chwila szczęścia. Dziś znów pustka wielka i ból w sercu.
Ja naprawde mogę wiele znieść. Wiele upokorzeń, wiele wyzwisk, plucia w twarz, kopniaków... ale wiedz, że któregoś dnia
to mnie zabije.
a ja wciąż czekam na Ciebie. Przyjdziesz?
P.S. za kilka dni mija równy rok bez papierosa...
